زمستان گذشته است

گل ها شکفته اند
   باز زمان نغمه سرایی فرا رسیده است
   و تو ای کبوتر من که در شکاف صخره ها و پشت سنگ ها پنهان هستی
   بیرون بیا و بگذار صدای شیرین تو را بشنوم
   و صورت زیبایت را ببینم
   زیرا اکنون دیگر زمستان به پایان رسیده است
 
   تو را به جای همه کسانی که که نشناخته ام دوست می دارم
   تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم
   برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود
   و برای خاطر نخستین گلها
   تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم
   تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم
 
   سپیده که سر بزند در این بیشه زار خزان زده  شاید دوباره گلی بروید شبیه آنچه در بهار بوییدیم
  پس به نام زندگی هرگز مگو هرگز . . .

 پل الوار  

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد   زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود  عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل    نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

صبح امید که شد معتکف پرده غیب     گو برون آی که کار شب تار آخر شد

بعد از این نور به آفاق دهم از دل خویش    که به خورشید رسیدیم و غبار آخر شد

آن پریشانی شبهای دراز و غم دل       همه در سایه گیسوی نگار آخر شد

باورم نیست ز بد عهدی ایام هنوز       قصه غصه که در دولت یار آخر شد

ساقیا لطف نمودی قدحت پر می باد    که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد 

در شمار گرچه نیاورد کسی حافظ را    شکر کان محنت بیرون ز شمار آخر شد

بوته ای در دامنه ای باش،

 ولی بهترین بوته‌ای باش كه در كناره راه می‌روید.

اگر نمی‌توانی بوته‌ای باشی،علف كوچكی باش

و چشم‌انداز كنار شاه راهی را شادمانه‌تر كن.......

اگر نمی‌توانی نهنگ باشی، فقط یك ماهی كوچك باش،

ولی بازیگوش‌ترین ماهی دریاچه!

 همه ما را كه ناخدا نمی‌كنند، ملوان هم می‌توان بود.

اگرنمی‌توانی شاه راه باشی،كوره راه باش،

 اگر نمی‌توانی خورشید باشی، ستاره باش،

با بردن و باختن اندازه ات نمی گیرند.

هر آنچه كه هستی، بهترینش باش.......... "

خانه دوست کجاست ؟

 در فلق بود که پرسید سوار آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت

 کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر بدر می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

 و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد

در صمیمیت سیال فضا

خش خشی می شنوی

کودکی می بینی رفته از کاج بلندی بالا

جوجه بردارد از لانه نور و از او می پرسی

خانه دوست کجاست؟

زندگی را، مرگ را، هذیان را...

و در اندیشه رخوتناكی كه ازل را به ابد،

كه جهان را به عدم، و من سیر شده از خود را به تو پیوند میداد،

غوطه خوردن زیباست...

شاید اینجا .....

آنجا..

درپناه دودی كه مه آلودترین روز جهان در پس اوست...

بتوان مرگی دید...

كه شقایق ها هم ، گلها هم، زندگی هم......

محو زیبایی بی حد و حسابش باشند.

و من آن روز چنین مرگی را به صد آغازو به صد زیبایی و به هر آنچه كه دوستش دارم......

نتوانم بخشید .

خدايا !

مرا تطهير کن.

خدايا !

باز سقوط کرده ام،

نور تو را پنهان کرده ام،

اما نام تو دستگير از پا افتادگان است.

سوي تو مي آيم تا سينه ي آلوده ام را تطهير کني .

مرا بشويي،پاک سازي

چنان مطهر

که دوباره سقوط نکنم.

خدايم !

مباد که روزي

توجه پر مهر و حمايت پر عشق تو را

احساس نکنم.

تو چون مادر مني

و من همچون فرزند تو.

چون کودکي رها از ترس و تشويش

در آغوش تو زندگي مي کنم،

و ايمان دارم،

آن مادر،پيوسته کودکش را تامين مي کند.

خدايا !

ذهنم پريشان است،

قلبم بي قرار است،

افکارم شوريده اند و

درمانده ام.

پس رشته ي زندگي ام را

به دست هاي امن تو مي سپارم

... طو فان مي خوابد،

و آرامش تو، حکم فرما مي شود. 

 " جي.پي.واسوان "

شاید آن روز که سهراب نوشت

تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید این جوری نوشت

هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس

زندگی اجباریست

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل من و تو تنهاست

خدايا نسيم نوازش کجاست
کويرم
سرآغاز بارش کجاست
بيا تا به لبخند عادت کنيم
به اين راز پيوند عادت کنيم
بيا ساده مثل چکاوک شويم
بيا باز گرديم و کودک شويم

مرگ من روزی فرا خواهد رسید      در بهاری روشن از امواج نور

 در زمستانی غبار آلود و دور       یا خزانی خالی از فریاد و شور

بعد ها نام مرا باران و باد

نرم میشویند بر رخسار سنگ

گور من گمنام میماند براه

فارغ از افسانه های نام وننگ

فروغ فرخزاد 

 چه بگويم؟
 مجال کو؟
 شيرين من، براي غزل شور و حال کو؟
 پر مي زند دلم به هواي غزل، ولي گيرم هواي پر زدنم هست، بال کو؟
گيرم به فال نيک بگيرم بهار را چشم و دلي براي تماشا و فال کو؟
 تقويم چارفصل دلم را ورق زدم آن برگهاي سبِِِِزِِ سرآغاز سال کو؟
 رفتيم و پرسش دل ما بي جواب ماند
 حال سؤال و حوصله قيل و قال کو؟

آغاز سال ۲۰۰۸ میلادی مبارک

پیش از این مردم دنیا دلشان درد نداشت

هیچکس غصه این را که چه میکرد نداشت

چشمه سادگی از لطف زمین می جوشید

خودمانيم زمین این همه نامرد نداشت

غدیر تجلی نور و عصاره عشق است 

ایام خجسته عید غدیر مبارک

میلاد  حضرت  مسیح  مبارک

و دیرزمانی باید که سرد بوده باشد
تا سرو کوهی را بیند که آوازی از یخ بسته
و صنوبر را که برق زند آشفته به زیر

آفتاب دور دست زمستان؛ و نیندیشد به هیچ
عسرتی در صدای باد،
در صدای برگ‌هایی چند،
که صدای زمین است
انباشته از همان باد
که می‌وزد در همان‌جای بی‌بر

از برای آن شنونده‌یی، که می‌شنود در برف و،
خود هیچ؛ نمی‌بیند چیزی را که آن‌جا نیست و
می‌بیند هیچی را که آن‌جاست.

والاس استینوس

آسمان برگها آخرین رقص عشق را بر پا کنند

بوی هزار برگ می پیچد در هامون سکوت گرفته از هجرت گلها

شکوه پاییزه در چشمان عشاق سوخته دل

چهره افروخته بنگر که در پیمان زندگی خویش

وفاداری از پروانه ها می آموزند .

يا اگر خواب به چشمان تري مي شكند

يك كبوتر و دو پرواز

هوا بغض آلود

باز باران

و دل همسفري مي شكند

شعر امروز فقط ناله پرواز گرفت

شاعري همهمه و بال و پري مي شكند

بار مي بندم

و از وحشت طولاني شب مي روم

چون دلم از بي سحري مي شكند

خبري نيست كه شادم كند از دوري دوست

بايد بروم

خوش خبري مي شكند

تا به گوش تو برسانند .

می گفتی قاصدکها گوش شنوا دارند

غم هایت را در گوششان زمزمه کن

و به باد بسپار

من اکنون صاحب دشتی قاصدکم

اما مگر تو نمی دانستی

قاصدکهای خیس از اشک می میرند ؟

 لب ها می لرزند شب می تپد جنگل نفس می کشد
پروای چه داری مرا در شب بازوانت سفر ده
انگشتان شبانه ات را می فشارم و باد شقایق دوردست را پر پر می کند
به سقف جنگل می نگری ستارگان درخیسی چشمانت می دوند
بیاشک چشمان تو ناتمام است و نمناکی جنگل نارساست
دستانت را می گشایی گره تاریکی می گشاید
لبخند می زنی رشته رمز می لرزد
می نگری رسایی چهره ات حیران می کند
 بیا با جاده پیوستگی برویم
خزندگان درخوابند دروازه ابدیت باز است آفتابی شویم
چشمان را بسپاریم که مهتاب آِنایی فرود آمد
 لبان را گم کنیم که صدا نابهنگام است
 در خواب درختان نوشیده شویم که شکوه روییدن در ما می گذرد
باد می شکند شب رکود می ماند جنگل از تپش می افتد
جوشش اشک هم آهنگی را می شنویم و شیره گیاهان به سوی ابدیت می رود 

                                                 سهراب

تو به من خندیدی
 و نمی دانستی
 من به چه دلهره از باغچه همسایه
 سیب را دزدیم
 باغبان از پی من تند دوید
 سیب را دست تو دید
 غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
 و تو رفتی و هنوز
 سالهاست که در گوش من آرام آرام
 خش خش گام تو تکرار کنان
 می دهد آزارم
 و من اندیشه کنان غرق این پندارم
 که چرا
 خانه کوچک ما سیب نداشت 

              حمید مصدق

درختان سبز

به فتح شعرهای سرخ

رقصیدند

و تو

طبیعت را ساز میزنی

 و تا گرداب مجنون

به شکل صدف

منتهی می شوی

این حرفها

و این همه تدبیر

میوه های فصل شکفتن است

و من

امروز تنها می نویسم

همچون حسی ناشکفته

منتظر هستم

تا در هیجانی غریب یا آشنا

به دنیا بیایم

زیرا

در عمق خوابی عمیق دیده ام

زادگاه نفسهای من خواهی شد

لیک

به من

بگو

ناشکفته

بشکف

                                            سهراب